Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Γυναίκα μήλο



Η μέρα βήχει·
βήχει η μέρα
χυμό μονόφθαλμο.

Η άφρη των δοντιών σου
χιόνι
κι εγώ να σχίζω ρίζες πληγές
της γλώσσας το λεμόνι.

Γυναίκα μήλο. Στεγάζεις στήθια
δυναστείες
ήλιους που δεν τους βρήκε
ο ύπνος,
χείλια με θηλές αφρικάνικες
καπνίζουν τα μαλλιά σου.

Απόψε ο χρόνος βγάζει γόνατα
και κλείνει.



Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Οχι λέξεις, βουή σχημάτων - ίσως


πράσινο, πράσινο ολοκαύτωμα:  σαν μικρά τοπία
σάρκας
στο δέντρο στέρηση
η τρίλια μιας λέξης στο περιθώριο της πέτρας
βλέπουμε νερό
τη στερεότητα των πραγμάτων σε κρίκους παντομίμας·
ό,τι πιο κοντινό στην απόγνωση
-αυτή ακριβώς τη στιγμή –
 η χροιά της λιακάδας
αδέξια βαλμένη στη μνήμη

τίποτα περισσότερο

μια αγρύπνια που περιβάλλει
 τη βεντάλια του στόματος

καθώς τα άνθη κυλούν και χάνονται
και τρώνε
το άδειο χέρι.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Κόκκινο κορίτσι

όταν κοιμάσαι,
λεπίδι ταΐζει
η νύχτα
το σεντόνι σου·
τα ξύλα των χειλιών σου
κυλούν πελεκημένα

όταν ξυπνάς,
λύκος επαίτης
χτενίζει τις κραυγές σου
στο παράθυρο

κορίτσι
με την κόκκινη φωνή,
αστράγαλοι βροχής
ανθίζουν
στα μεριά σου

κι ο εραστής σου
κλαίει σίδερο.


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Κρυφές αναλογίες

Τώρα και τώρα
πάνω στα άλεκτα ποδοβολητά των ημερών
σαλεύει η δομή των σφενταμιών

[στρίφωμα χαλασμένο
του στόματος
ρέπει προς κραδασμούς υπνοβάτη]

κι όλο σκάβω ορδές στίχων
αμέτρητα είδωλα πνιγμένων
με το σαγόνι θλίψη

κάπου εδώ ψηφίδες μνήμης
στο καταφύγιο άνθρωπος
πιο πέρα οστά σκιών
χωρίς σκαρί

κι όπως τελειώνει το σώμα
τώρα και πάντα
γίνομαι δυσανάλογος
του πόνου.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Νύχτα φάλαινα

Σπαρτό μάτι καίγεται
στρατιές πουλιά της συμφοράς
πετούν πέρα από το μέτωπό μου
ανοίγουν τρύπες στα υπόγεια
να τρέξουν κόκκινοι μαστοί
είναι μια νύχτα φάλαινα
και ο κόσμος
πισώβαρος
γέρνει και τρέφει
το λεπίδι. 

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Αυτό που θα ζητήσει το λόγο

Κατοικίδιο σώμα
γεννάει δόντια λύπης
σε χάλκινους τοκετούς ιδρώτα
επιστρέφει
πίνοντας

στραμμένα στο μέτωπο
τα νύχια της κάμαρας
αχνίζουν μεδούλι παραθύρων

ξαφνικά ίχνη ζωής
στα βράχια των ρούχων
πέφτουν στα βάθη
σπασμένα από το φως
του αναπτήρα

όταν κοιτάξεις
κάποιος θα πυρπολήσει τη μέρα
όταν ντυθείς
γυμνή θα αφήσεις
την πολική κραυγή σου

νυχοπατώντας θα έρθει σε βρει
το αρπαχτικό σου στόμα

με αφωνία αίματος
θα ζητήσει το λόγο.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

In propria persona

Πέρα για πέρα
βούιξε ανάσταση
όμως εγώ κάθε πρωί
ανοίγω βρύσες
ποτίζω τους νεκρούς

χώμα ανάπηρο
αθωώνει τις παλάμες
πάνω στη πέτρα
νυχτώνει ο λαιμός

κι όλο ποτίζω του φονιά
το μαύρο φίδι
κι όλο ζεσταίνω τη σιωπή
να μην κρυώνει.